"Show, don't tell" is het meest herhaalde schrijfadvies ter wereld. En het meest verkeerd begrepen.

Laten we het eindelijk goed uitleggen — en ontdekken wanneer je de regel mag negeren.

Wat betekent het eigenlijk?

Tell: Je vertelt de lezer wat er aan de hand is.

Sarah was boos.

Show: Je laat de lezer zelf concluderen wat er aan de hand is.

Sarah smeet de deur dicht. De koffiekopjes rinkelden in de kast.

Bij "show" ervaart de lezer de emotie. Bij "tell" wordt hij geïnformeerd.

Waarom werkt "show" beter?

Betrokkenheid: De lezer doet actief mee. Hij interpreteert, voelt, leeft mee.

Vertrouwen: Je behandelt je lezer als intelligent. Hij kan zelf conclusies trekken.

Zintuiglijk: "Show" activeert de zintuigen. Je lezer ziet, hoort, voelt.

De valkuil: ALLES willen showen

Hier gaat het mis. Sommige schrijvers proberen élke emotie, élk detail te "showen." Het resultaat? Uitputtende, trage tekst.

Ze voelde haar hart sneller kloppen, haar handpalmen werden vochtig, haar keel droog. Een rilling liep over haar rug terwijl ze naar de deur keek die langzaam openging...

Soms mag je gewoon zeggen: "Ze was bang."

Wanneer mag je "tellen"?

Overgangen: "Drie weken later..." — je hoeft niet elke dag te showen.

Onbelangrijke informatie: Bijzaken mogen snel verteld worden.

Tempo: Soms moet het verhaal vooruit. "Tell" is sneller.

Duidelijkheid: Als "show" verwarrend zou zijn, "tell" dan.

De echte regel

Het gaat niet om "show" versus "tell." Het gaat om: wat verdient aandacht?

Belangrijke momenten, emotionele pieken, cruciale scènes → show.

Overgangen, achtergrond, versnelling → tell.

Praktische tips

Emoties showen

Niet: "Hij was verdrietig."

Wel: "Hij staarde naar de foto. Zijn koffie werd koud."

Karakter showen

Niet: "Ze was slordig."

Wel: "Post van vorige maand lag nog ongeopend op de keukentafel."

Spanning showen

Niet: "Het was eng."

Wel: "De vloer kraakte. Ze hield haar adem in."

"Show, don't tell" is geen wet. Het is een gereedschap. Weet wanneer je het gebruikt — en wanneer je het neerlegt. 🔥