Hoelang geleden kwam ik hier voor het laatst? Met vrienden trokken we jaarlijks naar het dorpje La Cuisine in deze streek met zijn uitzonderlijk microklimaat: het gastvrije Gaume in het zuiden van België. In velden klinken krekels, bergcicades en bidsprinkhanen en je ziet planten die normaal veel zuidelijker te vinden zijn.

Veertig jaar later, ben ik in de herfst van mijn leven beland en kom ik hier op mijn eentje de kerstdagen doorbrengen. Hoe zacht de zomer is, zo koud kan de winter hier toeslaan, maar nooit hard. Al ligt over woud en akkers een sneeuwdekbed, de wind is hier nooit ijzig. Hoe heerlijk ook het vertoeven is bij de ronkende houtkachel, de witte pracht buiten het raam noopt mij tot een fikse boswandeling.

‘Om ter eerst bij die houtstapel’, hoor ik achter mij roepen. Een groep jongelui stuift mij voorbij op het besneeuwde bospad. Eén stoot mij aan, ik schuif weg, maar voor ik val, grijpt hij me vast en helpt mij recht.
‘Sorry’, zegt hij. Ik kijk in twee bezorgde ogen. Ze hebben een kleur die ik nog nooit zag, of kijk ik voor het eerst zo diep in iemands ogen? Ze zijn groen, blauw en bruin tegelijk en ze stralen.
‘Niet erg’, zeg ik: ‘ik heb het overleefd, dank zij jouw stevige armen.’
Ik merk dat hij bloost. Hij lost zijn greep en even verlang ik dat hij mij vast zou houden, mij niet meer loslaten.
‘Bent u zeker dat alles ok is?’
Zijn stem is laag maar jong en fluweelachtig. Ik kan mij niet inhouden en zeg: ‘Weet u dat uw stemgeluid heel radiofonisch klinkt?’
Hij glimlacht, zijn tanden glinsteren in de zonnestralen die nu door de wolken breken en de witte sneeuwvacht rondom ons doet fonkelen.
‘Dank u’, zegt het wolkje adem dat uit zijn mond ontsnapt. Zijn vrienden roepen: ‘Jonathan, waar blijf je?’
Met ‘Nog een prettige wandeling’, rent hij naar zijn kameraden. In hun gejoel hoor ik in de verte: ‘Jawel, een radiofonische stem…’

Emoties overmannen mij, mijn hart bonkt, maar niet van de inspanning. Is het de confrontatie met deze jeugdige kracht, de siddering, niet van onbehagen maar van puur genot, die door mijn lijf joeg? Waren het de stoere armen die mij opvingen en mij als in een omhelzing staande hielden? Waren het die kleurrijke zachtzinnige ogen?

Een laatste eekhoorn dropt een dennenappel uit een zilverspar. Onmerkbaar glijdt de winterzon naar de horizon en daalt in mij de stilte, die plots doorbroken wordt door geroezemoes. Uit een diepte naast het bospad duiken gedaantes op.

Het zijn de jongelieden die op de terugweg zijn. Ze lopen langs mij. Ik zie hem en stop. Ook hij houdt halt, alsof hij zich even wil verwijderen van het kabaal van zijn vrienden. Hij draait zich om en kijkt me strak in de ogen. Hij straalt rust uit. Het fluweelzachte geluid vraagt: ‘Hebt u genoten? Heerlijk toch deze natuur. Nog een rustige nacht.’

Hij stapt verder. Ik kijk hem na en stamel binnensmonds: ‘Goede nacht, Jonathan.’

La Cuisine revisited